دیدن کارتون های ترسانک و در خواب راه رفتن

 پسر 9 ساله ام علاقه ی زیادی به کارتون های تلویزیون دارد و کارتون ترسناک می بیند. به او می گوییم : < کارتون ترسناک نبین > او می گوید : < علاقه دارم > هم چنین شب ها در خواب بلند می شود و راه می رود. چه کار باید کرد؟


 7/15/1397    11:47   42

 استاد تراشیون



 

1- اولین نکته این است که به 10 نکته ای که درباره ی خواب خوب گفتیم توجه کنند.

2- اما توصیه ی مهمی که به والدین می کنیم این است ما نباید هیچ وقت در زمین بچه ها بازی کنیم. بچه ای که می گوید : < کارتون ترسناک دوست دارم >، ما بگوییم : < خوب! دوست داری ببین> . پس ما چه کاره ایم؟ پدر و مادر باید مصلحت های فرزند را در نظر بگیرند و بر اساس آن عمل کنند، البته وقت هایی هم نمی شود!. من بعضی وقت ها در جلساتی که دارم یا افرادی که از من سوال می کنند می گویند : < آقا خب یه چیزی می خواهد نمی شود نه گفت> می گویم : < چند سالشه ؟ >

می گویند : < 5 سال!>

می گویم : < اگر فردا شوهر بخواهد برایش می گیرید؟ >

می گویند : < نه >

می گویم : < اگر اصرار کرد؟>

می گویند : < سنش نمی خورد >

خب وقتی شما می بینید جایی به مصلحتش نیست، به سنش نیست می ایستید و حرف خودتان را به کرسی می نشانید. یک جاهایی هم از همین جنس است. بنابراین می توانیم، اما حوصله نداریم راهش همان است که در فرمول تربیت گفتم : صبر، استمرار و روش مندی .

3- در برابر بچه ای که کارتون ترسناک دوست دارد نباید ما منفعلانه بگوییم : < خوب تماشا کن> یا اگر اصرار می کند ما به اصرارش توجه کنیم. در مشاوره ها می بینیم که ما والدین حوصله ی سر و کله زدن با بچه هایمان را نداریم . من نمی خواهم بگویم باید سرو کله زد ولی بچه باید بفهمد که پدر و مادرش بیشتر از او می فهمن. نمی خواهد با کلام هم بگوییم. گاهی از تجربیات گذشته بگوییم، گاهی اشتباه گذشته اش را یادآوری کنیم - البته نه برای تمسخر یا تحقیر او، بلکه به عنوان یادآوری - مثلا < ببین ما اونجا می دونستیم  اون کار اشتباهه و اون اتفاق می افته ولی تو اصرار کردی و اون اشکال به وجود آمد> در تربیت پدر و مادر باید یک اقتدار عاطفی داشته باشند، یعنی حرفشان را نرم به کرسی بنشانند، نه اقتدار خشن که داد و بیداد و چوب باش. اگر بچه چند بار ببیند اقتدار والدین نرم است او هم به این موضوع تن می دهد، اما اگر ببیند وقتی گریه کند و قهر کند می تواند ناحقش را بگیرد و ما کوتاه می آییم، معلوم است که او راه خودش را می رود. پس این مادر بزرگوار دقت کنند که چنین برنامه هایی در روح و روان بچه ها اثر می گذارد.

بد نیست یک تحلیل یکی دو جمله ای کنم که " در روح و روان بچه ها اثر می گذارد " یعنی چه؟ بچه ها وقتی کارتون یا سریالی می بینند یا داستانی برای آن ها خوانده می شود خودشان را می برند در فضای آن داستان قرار می دهند و همزاد پنداری می کنند که گویی خودش در وسط میدان قرار داشته است. خب وقتی او خودش را در وسط داستان پر تنش می بیند ما هم از کسانی که متولیان برنامه ریزی در رسانه هستند و برنامه می ریزند تقاضا داریم در ساعات پایانی شب - اگر ملاک را ساعت 9 برای خواب بچه ها بگیریم از ساعت 8 به بعد - کارتون هایی که پر تنش است برای بچه ها پخش نکنند. خانواده و رسانه دست به دست هم دهیم تا بچه ها خواب خوبی داشته باشند.